Autor Danuta Stawarz

Historyk sztuki z wykształcenia, fotograf z pasją, nauczycielka z doświadczeniem, podróżniczka z ciekawości i bloggerka z wyboru.

| PORTFOLIA| WYDARZENIA| ZGŁOŚ PORTFOLIO >
Znajdujesz się na: Strona główna»Sztuka i Twórczość»Literatura i Poezja»Boliwijski feminizm - relacja Danuty Stawarz

Boliwijski feminizm - relacja Danuty Stawarz

W 1980 r. pierwsza kobieta – prezydent Boliwii, Lidia Gueiler Tejada, ustanowiła 11 października Dniem Kobiety Boliwijskiej, na cześć pisarki, poetki i nauczycielki – Adelii Zamudio Ribero, prekursorki edukacji i emancypacji kobiet.

Podobnie jak była prezydent, Adela Zamudio (1854) urodziła się w Cochabambie, w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Uczęszczała do publicznej szkoły podstawowej, później zaś była nauczana przez rodziców. W wieku 15 lat opublikowała swój pierwszy wiersz ‘Rosa‘, ale jej pierwsza książka została wydana dopiero 20 lat później. Pisała pod pseudonimem ‘Soledad‘ (Samotność), który odzwierciedlał jej stosunek do konserwatywnego boliwijskiego społeczeństwa, w którym czuła się niezrozumiana i osamotniona.

W swojej poezji i fikcji, Zamudio skupiła się przede wszystkim na walce z nierównościami społecznymi, kreśląc wizje romantycznej rewolucji. Jej styl pisania był czysto intelektualny i świecki, a jej artykuły pisane do gazet promowały demokratyczne reformy, walkę o prawa kobiet do głosowania, ślub cywilny oraz legalizacje rozwodu, czyniąc Adele Zamurio prekursorką emancypacji kobiet w Boliwii. Była również zagorzałą przeciwniczką seksizmu, bigoterii i fanatyzmu religijnego i jako dyrektorka (wcześniej założycielką) pierwszej szkoły średniej dla dziewcząt, zrezygnowała z nauczania lekcji religii, zostając publicznie potępiona przez Ligę Kobiet Katolickich.

Silny charakter Adeli Zamudio oddaje jeden z jej wierszy, ‘Nacer Hombre‘ (Urodzić się mężczyzną), w którym autorka nie przebiera w słowach, jasno dając do zrozumienia co myśli o tradycyjnym podziale społeczeństwa.

Una mujer superior
en elecciones no vota,
y vota el pillo peor;
(permitidme que me asombre)
con sólo saber firmar
puede votar un idiota,
porque es hombre.Adele Zamudio

Inteligentna kobieta nie glosuje w wyborach, a glosuje największy łotr. Wiedząc tylko jak się podpisać, może glosować idiota, ponieważ jest mężczyzna. (Przyp. Autorki artykułu)

Ten fragment wiersza nie stawia wszystkich mężczyzn na równi z łotrami, ale pokazuje, że nawet ci, którzy są idiotami mogą glosować, a kobiety nawet te inteligentne, nie. Ten wiersz to znak czasów, które niestety w Boliwii i nie tylko, jeszcze nie minęły.

Niemal wszystkie postulaty najsłynniejszej pisarki boliwijskiej zostały spełnione – kobiety otrzymały prawo do glosowania i rozwodu. Ale niestety Boliwia w pewnym momencie zboczyła z drogi postępu i dziś, jak podają ostatnie badania Światowej Organizacji Zdrowia, zajmuje ona wśród 12 krajów regionu, niechlubne pierwsze miejsce w przemocy wobec kobiet, a drugie po Haiti, w przemocy seksualnej.

Dlaczego silnym i pewnym siebie kobietom boliwijskim, następczyniom dzielnych ‘Heroinas de Coronilla‘ nie udało się do dziś wyzwolić? Według raportu opublikowanego przez ONZ, w Boliwii mężczyźni otrzymują lepsze wykształcenie, niż kobiety oraz lepszą opiekę medyczną. Uznaje się, że śmiertelność matek i analfabetyzm wśród kobiet boliwijskich są jednymi z najwyższych na świecie. Kobiety w Boliwii zarabiają o wiele mniej niż mężczyźni, często pracując ciężej, szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę to, że kobiety są odpowiedzialne za prace domowe i opiekę nad dziećmi.

Cześć winy ponosi zapewne zakorzeniona w latynoamerykańskiej mentalności i powszechnie akceptowana postawa ‘macho‘, przejawiająca się właśnie w instrumentalnym traktowaniu kobiet.

O przejawach i konsekwencjach ideologii ‘machosmo’ szerzej w następnym wpisie.

Zdjęcie pochodzi z Wikipedii

Leave your comment

Your Name: (required)

E-Mail: (required)

Website: (not required)

Authorization code from image: (required)


Message: (required)

Send comment